Jedno z najczęstszych pytań zaraz po: „o ja, serio?”, „i co teraz?”. Zamiast odpowiadać każdemu po kolei, mogłam ułożyć jedną formułkę i stosować zasadę kopiuj-wklej. Mogłam też wcześniej napisać o tym posta, ale… dopiero dziś powiem Wam, jak przyznałam się mamie do ciąży.
Tych początkujących, tych z doświadczeniem i bez. Tych, których bobo ma 1 dzień i tych co ma 3 latka. Z szacunku do matek, które chciały założyć rodzinę oraz do matek, które wolały założyć firmę. Tylko firmę. Do tych, które wyparzają każdy skrawek powierzchni wokół dziecka oraz tych, które czasem przymkną oko. Wszytkim tym kobietom dedykuję …
Pompkę do mleka na chwilę odkładam na bok, po cichu modlę się aby mały nadal tak cudnie spał i skradam się do laptopa. Finalnie mogę napisać post. Finalnie przeżyłam i mam o czym pisać, a oto mała zapowiedź. Wracam do Was z całą garścią tematów.
„Zgłaszam nieprzygotowanie” to miałam ochotę krzyknąć w pewnym momencie. W życiu jednak nie zawsze wszystko da się przewidzieć i nie zawsze da się od czegoś uciec. Jestem spontaniczna, ale 4 marca wyjątkowo mnie zaskoczono. Porodem miesiąc wcześniej.
Gdy już mówiłam, że jakoś sobie radzę. Gdy już wewnątrz czułam (poza cholerną zgagą) namiastki spokoju okazało się że to fatamorgana. Oczy przecierałam ze zdumienia i z płaczu, przecież było dobrze, przecież tak sobie radziłam.
W fazie humorków, z nieco naburmuszoną miną powiedziałabym: “wszystko! Bo co?”, aczkolwiek gdy staję twarzą w twarz z daną sytuacją zaczynam gorączkowo myśleć – czy mnie, kobiecie z brzuszkiem wypada to i owo? O moralności, powinności i zagwostkach ciężarówki.
W którym miesiącu dziecko zaczyna kopać? Kiedy poczujemy pierwsze ruchy i jak je poznać? Czyli o karierze małych fajterów, specjalistów od kickboxingu + parę filmików z 31 tygodnia.
Dzisiaj chciałabym poruszyć pewien temat, może trochę tabu – niechęci do dzieciaków. Czy nadaję się na matkę, jeżeli nie lubię dzieci? Nie lubię dzieci a jestem w ciąży. Czy będę dobrą mamą? Zapraszam do dyskusji.
Trymestr III, miesiąc 7, tydzień 29. Brzuszek już większy, skarpetkę coraz ciężej założyć i bieg na autobus już nieco odstępuje od rekordów bitych jak Usain Bolt. Niby się wysypiam, ale się męczę. I tak się zastanawiam właściwie… czym? Czy to wymówka? Bo żem ciężarówka. Trochę o innych urokach ciąży z punktu widzenia kanapy.
W jednej chwili płacz, w drugiej złość, lada moment pojawia się uśmiech. Przez łzy. Z zaciśniętą pięścią. Jesteś najszczęśliwszą kobietą na ziemi, a zarazem najbardziej poszkodowaną przez los istotą. Tak przynajmniej zdarzyło mi się czuć. Nadal jestem na wolności i nikt mnie nie związał w kaftany. A dziwne!