Zakładam wygodne obuwie i uciekam z domu. Dobiegam na siłownię, gdzie zamiast dziecka podnoszę ciężarki. Potem zanurzam głowę na basenie, chcąc całkowicie wypłukać myśli ze wszelkiego stresu. Na saunie wytapiam gorzkie żale, a jako posiłek potreningowy wciągam lody. Do Jen Shelter mi daleko, a do sfiksowanej matki na punkcie swojego dziecka – jeszcze dalej.
Każdy kiedyś zaczynał (tak mi ciągle powtarzają). Pierwsza rozmowa kwalifikacyjna, pierwsze egzaminy, pierwszy pocałunek, pierwsza gleba. Gdzieś w tym wszystkim jest początek, a wraz z nim kłody, ekscytacja, przerażenie i radość. Ale w końcu jakoś trzeba złapać doświadczenie. Dzisiaj o moim stażu jako matka.
26 maja – wielki dzień dla wszystkich tych kobiet, które przetrwały porodowe interwały, nieprzespane noce i kwaśne miny swoich pociech na widok brukselki. To wielki dzień dla tych, które na codzień nam prały, gotowały i stały zawsze oporem. Od niedawna to również mój dzień.
Wbrew pozorom ludzie sobie pomagają. Jedni chętniej, drudzy mniej. Jedni zamykają oczy, drudzy biegną z otwartymi rękoma. Są też trzeci, tzw. alkoholowi bohaterzy, którym parę browarów na słońcu dodaje wiatru w skrzydła. Dzisiaj o tym hejty.
Parę schodków, ograniczone pole manewru i dalekie odległości. Z czym się zmaga świeżoupieczona mama? Dzisiaj o klasycznych problemach kobiety z wózkiem!
Fajnie jest się poprzytulać. Ukoić nerwy, poczuć odrobinę bliskości. Są wśród nas tacy, którzy potrzebują więcej niż odrobinę. Najmłodsi. Jednak wszystko może potrwać do czasu gdy na drodze nie stanie dorosłość. W końcu ilu z nas wtula się jeszcze w rodziców? Nie żałuj. Mamo, korzystaj z przytulania!
Strach przed podróżą z dzieckiem łapie nie jednego rodzica. Zwłaszcza jak ma być to publiczny debiut w towarzystwie niemowlaka. Jak to ogarnąć, jak to ugryźć? Dziś opiszę nasz pierwszy lot z dzidzią.
Nie jest to żadna nowość, że gdy się rodzimy to nie jesteśmy najbardziej urodzajni. Delikatnie zdeformowani nadal jednak wzbudzamy zachwyt. Robią nam tysiące zdjęć, nagrywają filmiki, których w przyszłości nie będziemy chcieli oglądać. Zwłaszcza podczas świąt w otoczeniu całej rodziny bądź co gorsza… na urodzinach w otoczeniu znajomych. Jak to jest z tymi noworodkami?
Ubrana w koszulę do kostek, nieco potargana i dosyć obolała powolnym krokiem zbliżałam się do łazienki. Tym razem dam radę już sama, pomyślałam. Jednak ciężko było udźwignąć to co zobaczyłam w lustrze.
W szpitalu jest super. Noszą Cię na rękach, całują po stopach i masują plecy. A nie, chwila, coś mi się pomieszało. To Ty nosisz na rękach, całujesz po stopach i masujesz po plecach, chcąc usłyszeć beknięcie. Jak wyglądają pierwsze chwile po porodzie? Czas się przywitać z nowym towarzyszem!